روانشناسی

ابتدا باید کودک خود را با دستشویی رفتن و آداب آن آشنا کنید

بیشتر بچه ها از یادگیری دستشویی رفتن هیجان زده می شوند. به آنها نشان دهید که سیفون توالت چگونه کار می کند و چگونه باید دست های خود را بشویند.

چند روز متوالی در هفته را انتخاب کنید

شما به سه روز متوالی و یا بیشتر نیاز دارید که با فرزندتان در خانه باشید. برای والدین شاغل، این روش در روزهای آخر هفته یا زمانی که کاملا در خانه هستند، بهترین زمان است. به هر حال مهم این است که از نظر ذهنی خود را آماده کنید تا زمان زیادی را با فرزندتان بگذرانید. و بتوانید دستشویی رفتن آن ها را مدیریت کنید.

برای فرزند خود لباس زیر بخرید

هنگامی که کودک شما علائم آمادگی را نشان داد. او را به فروشگاه ببرید و با هم لباس زیر را انتخاب کنید. خرید لباس زیر با شخصیت های مورد علاقه آنها مانند شخصیت های کارتونی و …یک راه سرگرم کننده است و باعث می شود کودک شما برای پوشیدن لباس زیر هیجان داشته باشد.

خداحافظی با پوشک

یک هفته قبل از شروع استفاده از توالت، به کودک خود بگویید که زمان خداحافظی با پوشک فرارسیده است. شما می توانید در خانواده خود برای او جشن خداحافظی با پوشک بگیرید. و او را تشویق کنید که پوشک را فراموش کند و به او لباس زیر هدیه بدهید تا جایگزین پوشک شود.

روز های اول سخت گیر نباشید

در روزهای اول و دوم کودک شما به احتمال خیلی زیاد فراموش می کند که به شما بگوید دستشویی دارد. او گاهی غرق در بازی است و حواسش به این موضوع نیست. پس از دعوا کردن کودک خود بخاطر اینکه شلوارش را خیس کرده بپرهیزید. چون این کار باعث می شود فرزندتان دیگر اشتیاقی برای توالت رفتن و گفتن دستشویی خود نداشته باشد و با شما لجبازی کند. بهتر است چند دقیقه یکبار به فرزند خود یاد آوری کنید و از او سوال کنید که آیا نیاز دارد به دستشویی برود یا نه.

البته در سوال کردن زیاده روی نکنید. ممکن است شما یک کودک پرخاشگر داشته باشید و یا کودکتان سریع عصبانی شود. پس حواستان را جمع کنید که دائم آنها را مورد پرس و جو قرار ندهید. این کار آنها را به شدت عصبانی و پرخاشگر می کند.

همه ی اعضای خانواده در این فرایند مشارکت کنند

این مهم است که همه بزرگسالان در آموزش از پوشک گرفتن کودک مشارکت داشته باشند. و استفاده از توالت به چیزی تبدیل نشود که فقط با یک بزرگسال در خانواده انجام می شود. با تقسیم مسئولیت، کودک شما یاد می گیرد که می تواند با پدر یا مادر خود از توالت استفاده کند. مجبور نیست فقط در موقعیت های خاص یا با یکی از والدین به دستشویی برود. اگر دستشویی رفتن کودک همیشه با یکی از والدین باشد کودک شما وقتی آن شخص حضور ندارد خجالت می کشد بگوید دستشویی دارد. برخی از کودکان به دلیل خجالتی و کم رو بودن نمی توانند در مهمانی و یا جمع خانوادگی اعلائم کنند که دستشویی دارند.

سن مناسب از پوشک گرفتن کودک چه سنی است؟

همانطور که گفته شد کودکان دائم در حال رشد هستند. در این میان والدین می توانند به رشد فرزندان خود کمک کنند یا با نداشتن اطلاعات کافی در مورد کودک و مراحل رشد آن می توانند به فرزند خود آسیب برسانند. اگر ندانیم چه زمانی باید کودکمان استفاده از پوشک را کنار بگذارد، می‌توانیم مشکلات عاطفی و اجتماعی برای فرزندانمان ایجاد کنیم که می‌تواند تا بزرگسالی آنها را درگیر کند.

برای اینکه بدانید آیا زمان آن رسیده است که استفاده از پوشک را کنار بگذارید. آیا زمان آموزش توالت رفتن فرا رسیده است یا خیر، به دنبال علائم آمادگی در کودک خود باشید، از جمله:

کودک شما توانایی انجام کارهای ساده را داشته باشد.

دختر یا پسر شما توانایی گفتن دستشویی خود و کنترل آن را داشته باشد.

فرزند شما بتواند برای مدت زمان حدودا دو ساعت خودش را خیس نکند. و هنگامی که دستشویی دارد به شما اطلاع بدهد.

کودک شما برای دستشویی رفتن علاقه نشان دهد.

فرزندتان توانایی استفاده از سرویس بهداشتی را داشته باشد.

کودکتان از شما درخواست تعویض پوشک کثیف خود را داشته باشد.

دختر یا پسر شما به پوشیدن لباس زیر علاقه نشان دهد.

داشتن حرکات منظم روده

اگر کودک شما علائم بالا را داشت، می توانید از پوشک گرفتن کودک را شروع کنید.

اگر بتوانید این معیارها را در کودک خود شناسایی کنید. می توانید شروع به آموزش استفاده از دستشویی کنید و به تدریج استفاده از پوشک را متوقف کنید. به عنوان مثال، برای اینکه ببینید کودکتان آیا در این مرحله هست یا خیر، می‌توانید به او مایعات زیادی بدهید. چند ساعت صبر کنید تا ببینید وقتی احساس نیاز به ادرار می‌کند چه واکنشی نشان می‌دهد. شاید او علامتی مانند دست زدن به پوشک خود، ایجاد یک حالت چهره خاص یا شروع به حرکت به روش خاصی را انجام دهد. این عمل نشان می دهد که کودک از آنچه تجربه می کند آگاه است. پس در مرحله ای نیست که هنوز نیاز به پوشک داشته باشد.

به این نکته توجه داشته باشید

کودکان را نباید به انجام کاری که هنوز از نظر رشد جسمی، عاطفی و اجتماعی و … آمادگی لازم را ندارند، مجبور کرد. به عنوان مثال در مرحله اول کنترل مثانه، کودک زمانی به شما اطلاع می دهد که نیاز به دستشویی رفتن دارد که دیگر شلوار خود را خیس کرده است. در مراحل پیشرفته تر به شما خواهد گفت که در حال ادرار کردن هست. در مرحله بعدی قبل از وقوع به شما هشدار می دهد. وقتی مطمئن شدیم که هر سه مرحله را پشت سر گذاشته‌ است، وقت آن است که استفاده از پوشک را به طور کامل کنار بگذاریم و آموزش از پوشک گرفتن کودک را شروع کنیم.

راه های کنترل خشم در کودکان چیست؟

اگر شما نیز فرزند پرخاشگری دارید، پس بهتر است هرچه زودتر به دنبال راه هایی برای کنترل خشم و عصبانیت در فرزند خود باشید. اگر این رفتار ناپسند فرزندتان را کنترل و بهبود نبخشید. هم برای خودش و هم برای خانواده آسیب زا بوده و باعث ایجاد مشکلات بسیار زیادی می شود. خوشبختانه راه های زیادی برای کنترل عصبانیت در کودکان وجود دارد. نحوه واکنش شما در هنگام سرکوب کردن کودک و کنترل عصبانیت و پرخاشگری او بسیار مهم است. اگر شما رفتار اشتباهی داشته باشید به کودکتان این پیام را خواهد رساند که به همان شیوه به پریشانی پاسخ دهد. در زیر تکنیک های موثر برای کنترل خشم در کودکان گفته شده است.

آرامش خود را حفظ کنید

شاید ساده ترین کار در هنگام مواجه با یک کودک خشمگین، فریاد زدن بر سر او باشد. اما این کار بدترین و اشتباه ترین رفتار ممکن هنگام مواجه با خشم کودک است. هنگامی که شما فریاد می زنید نه تنها نمی توانید کودک خود را آرام کنید. بلکه شانس کمتری نیز برای کنترل خشم در کودک خود دارید. اگر بتوانید آرام بمانید و بر احساسات خود مسلط باشید، می توانید الگوی مناسبی برای فرزندان خود بوده و به آنها بیاموزید که مانند شما رفتار کنند. کودک شما ممکن است شب ادراری داشته باشد. هنگامی که صبح با شلوار و رختخواب خیس بیدار می شود به شدت ناراحت و یا عصبانی است و اگر شما نیز او را سرزنش کنید و یا با داد و فریاد بخواهید با او رفتار کنید عصبانیت و پرخاشگری او را چند برابر کرده اید.

تسلیم رفتار پرخاشگرانه کودک خود نشوید

این درست است که نباید با آنها مثل خودشان با داد و فریاد رفتار کرد، ولی نباید تسلیم کودک پرخاشگر شد. اگر هر بار که کودکتان با پرخاشگری و یا عصبانیت درخواست اشتباهی از شما داشت. به خاطر اینکه آرام شود، عصبانی نباشد و یا جیغ نزد به حرف او گوش دهید، او را به تکرار مجدد این رفتارش تشویق کرده اید. با موافقت کردن برای آنچه که می خواهند، آن ها را تشویق به ادامه رفتارشان نکنید.

رفتارهای مناسب و درست آنها را تحسین کنید

اگر کودکتان در موقعیتی توانست خشم و عصبانیت خود را کنترل کند. یا رفتار درست و مناسبی از خود نشان دهد. حتما او را تشویق و تحسین کنید. هنگامی که فرزندتان سعی می کند احساسات خود را به صورت آرام بیان کند. یا در زمینه ای که با شما اختلاف نظر دارد صحبت کرده و سازش کند، آنها را به خاطر این تلاش ها و رفتارها تحسین کنید.

به فرزند خود کمک کنید تا مهارت حل مسئله را تقویت کند

زمانی که کودک شما آرام است و خبری از طغیان و پرخاشگری نیست، با او در رابطه با مشکلات و مهارت های لازم برای حل مشکلات صحبت کنید. از فرزند خود بخواهید تا احساسات خود را با شما درمیان بگذارد. و راه حل های مناسبی به جای پرخاشگری و تعارض پیدا کند.

با هم خشم را مدیریت و کنترل کنید

به هر روشی که می توانید با فرزند خود همکاری کنید تا بتواند خشم خود را کنترل کند. این کار باعث می شود که فرزندتان متوجه شود، مشکل شما خشم و عدم کنترل آن است نه خود او. به خشم یک نام بدهید و سعی کنید آن را ترسیم کنید. مثلا می توانید عصبانیت را به یک کوه آتشفشان که در حال انفجار است تشبیه کنید. این کار برای کودکان کم سن و سال می تواند به شدت جذاب و تاثیر گذار باشد. این نکته را در نظر داشته باشید که نحوه پاسخ شما به خشم می تواند بر نحوه پاسخ کودکتان تاثیر بگذارد. شاید شما به تازگی کودک خود را از پوشک جدا کرده اید. استفاده از توالت ممکن است برای کودک سخت باشد و یا ترس از دستشویی رفتن داشته باشد. این ترس را با خشم و پرخاشگری بروز می دهد.

به فرزندتان کمک کنید تا علائم خشم را تشخیص دهد

اگر فرزندتان علائم و نشانه های خشم و عصبانیت را بداند، به او کمک می کند تا در هنگام مواجه با این علائم بتواند آن را کنترل کرده و راه های بهتری برای بیان نیازها و خواسته های خود انتخاب کند. این موضوع که فرزندتان بتواند سریع علائم خشم و عصبانیت را در درون خود تشخیص دهد، می تواند یک تمرین کنترل خشم برای کودکان باشد. فرزند شما در هنگام عصبانیت می تواند این نشانه ها را در خود جستجو کند.

بالا رفتن ضربان قلب

منقبض شدن عضلات

فشار دادن دندان ها به روی هم

مشت کردن دست

ورزش کردن و یا بازی کردن را در برنامه روزانه فرزندتان قرار دهید

فعال بودن و فعالیت داشتن می تواند یک راه حل عالی برای کاهش یا توقف احساسات خشم در کودکان باشد. ورزش کردن یک راهکار عالی برای بهبود ترس، اضطراب و افسردگی است.

فرزندتان را از موقعیت دور کنید

اگر شرایط و یا مکانی که در آن حضور دارید باعث عصبانیت و پرخاشگری کودکتان شده است، پس او را از آن موقعیت دور کنید. مثلا ممکن است بازی با دختر خاله و یا برادرش باعث ایجاد تعرض و عصبانیت او شده باشد. قبل از آنکه او و همبازی اش به یکدیگر آسیبی برسانند، بهتر است موقعیت را ترک کنید. ترک کردن موقعیت باعث آرام شدن کودکتان می شود. شاید شما یک کودک حسود داشته باشید که به همسالان خود حسادت می کند و حسادت خود را با رفتارهای پرخاشگرانه نشان می دهد. فریاد زدن و یا کتک زدن کودک حسود اصلا راهکار مناسبی نیست.

از راهبردهای کنترل خشم استفاده کنید

با فرزندتان در رابطه با راهبردهایی برای کنترل خشم و عصبانیت خود صحبت کنید. شما می توانید فرزندتان را تشویق کنید تا هنگام عصبانیت و خشم کارهای زیر را انجام دهد:

تا 10 به صورت معکوس بشمارد.

از موقعیت دور شود.

نفس عمیق بکشد.

برای کاهش تنش و ناراحتی که در خود احساس می کند، مشت هایش را گره زده و باز کند.

با یک فرد قابل اعتماد صحبت کند تا آرام شود.

برای بازیابی آرامش خود به یک مکان آرامش بخش برود.

از مشاوره کودک کمک بگیرید

اگر در کنترل خشم در کودکان موفق نبودید، و نتوانستید به فرزند خود یاد بدهید که چگونه خشم خود را فروکش کند، می توانید از مشاوره کودک کمک بگیرید. مشاوره کودک به شما یاد می دهد که چگونه رفتار کنید و از چه تکنیک هایی برای تربیت فرزند خود و کنترل خشم او استفاده کنید. یک روانشناس خوب تمرین کنترل خشم برای کودکان را با فرزند شما تمرین می کند. و به فرزندتان با تمرین و تکرار زیاد آموزش می دهد که چگونه باید خشم خود را کنترل کند. کودکانی که نمی توانند خشم خود را کنترل کنند ممکن است مشکل جدی تری داشته باشند. مثلا یک کودک اوتیسمی نمی تواند مدیریت خوبی در کنترل خشم خود داشته باشد. مشاوره کودک می تواند تشخیص دهد که چرا کودک نمی تواند خشم خود را کنترل کند.